Kontrolcü bir ebeveynle yetişkin çocuğu arasındaki hayali bir konuşmaya kulak misafiri olalım.Böyle bir sohbetin gerçekleşmeyeceğini size garanti edebilirim.Halbuki bu anne ve çocuk gerçek duygu ve düşüncelerini açıkça ifade edebilselerdi birbirlerine şunları söylerlerdi:

Çocuk: Neden böyle davranıyorsun ? Hiçbir yaptığımı beğenmiyorsun. Bana olgun biriymişim gibidavranmayacak mısın hiç ? Doktor olmazsam babam için bir şey fark etmez ki ? Kiminle evlendiğim senin için neden bu kadar önemli ? Beni ne zaman rahat bırakacaksın ? Neden sanki her kararımı sana acı çektirmek için veriyormuşum gibi davranıyorsun ?

Kontrolcü ebeveyn (Anne veya baba ): Benden uzaklaştığın zaman hissettiğim acıyı sana anlatamam.Bana ihtiyaç duymana ihtiyacım var.Seni kaybedebileceğim düşüncesine dayanamam. Sen benim hayatımsın. Hayatında korkunç yanlışlar yapmandan korkuyorum. Sen acı çekersen ben paramparça olurum. Bir anne-baba olarak başarısız olmaktansa ölmeyi tercih ederim.

Aslında kontrol kelimesi kötü bir kelime olmak zorunda değil. Bir anne üç yaşındaki çocuğunun caddeye atlamasını önlemek için elinden tutuyorsa o anneye kontrolcü değil tedbirli anne deriz. Çocuğunun korunma ihtiyacından yola çıkarak gerçekçi bir şekilde ona yol gösteriyor rehberlik ediyor.

Yerinde kontrol 10 yıl sonra çocuk karşıdan karşıya geçmeyi öğrendikten sonra da anne hala elinden tutuyorsa o zaman fazla gereksiz kontrol haline dönüşür. Anne – babaları tarafından denemeye araştırmaya yönetmeye gözlemleyip taklit etmeye denerken yanılmaya ve bu yolla öğrenmeye teşvik edilmeyen çocuklar çoğunlukla kendilerini çaresiz ve yetersiz hissederler.

Evhamlı anne babaların yetiştirdiği çocuklar evhamlı ürkek bireyler olup endişe dolu hayatlarını sürdürürler. Bu yüzden de anne babaları hayatlarını yönetmeye her işlerine karışmaya devam ederler. İhtiyaç duyulmama korkusu kontrolcü anne babaların çocuklarının acizliğini teşvik etmelerine yol açar. Çocukları büyüyüp evden ayrılınca hissedecekleri kaybın önüne geçmeye çalışırlar. 

Kontrolcü anne babaların kimlikleri anne babalık görevleriyle öyle özdeşleşmiştir ki çocuklarının bağımsızlıklarını kazanmalarını bir ihanet terk edilme olarak nitelendirirler. Kontrolcü anne babanın davranışlarını sinsi kılan unsur hareketlerinin dışardan ilgilenme olarak görünebilmesidir. Senin iyiliğin için Senin için yaptım Seni çok sevdiğim için tanımlamaları aslında hep aynı şeyi ifadec ediyor: Seni kaybetmekten korktuğum için bunu yapıyorum ve bu yüzden acı çekmene bile razıyım.