Çocuğumuza kendini dentleyemediği için sitem mi ediyoruz? Ona soğuk kanlılığın ne demek olduğunu gösterelim! Bazıları kontrolün elinde olduğunu hissetmek için ceza verir. Ancak bu gücünü göstermek değil, karşımızdakinin gücünü elinden almaktır. Çocuğu karşımıza alarak durumu değiştirmek daha zordur. Gerilim anlarındaki davranışlarımız tepkiden başka bir şey değildir. Çocuklarımızın yanında daima düşünüp taşınarak hareket etmek elbette ütopik düşüncedir. Yine de sıkıntılı durum tekrara ettiğinde çocuğumuz istenmeyen bir davranışta ısrarcı olduğunda bir çatışmanın içinden çıkamadığımızda eyleme geçmeden önce bir müddet düşünmek hepimizin yararına olur.

Çocuğumuzla mutlu bir anımızı düşünmek gibi basit bir imajinasyon beynimizi oksitosin ve dopaminle doldurur. Bu hormonlar amigdala ve hipokampüs bölgesini rahatlatır. Böylece savunma mekanizmaları devre dışı kalır ve kontrolümüzü yeniden kazanıp duruma akılcı yaklaşabiliriz bu da eğitici bir davranış biçimi seçmemizi sağlar.

Önce mevcut duruma bakalım: Kendimizi güçsüz hüsrana uğramış haksızlığa uğramış gibi mi hissediyoruz? Bu duyguyu o an mı yaşıyoruz yoksa bunun dışında da mı stresliyiz?

Gösterdiğimiz tepkinin yoğunluğunu izah edecek hiçbir şey bulamıyorsak bunu geçmişimizde aramalıyız: Bu durum bize neyi hatırlatıyor? Böyle bir durumda kendi ebeveynlerimiz nasıl davranırdı? Ne hissediyorum? Bu duyguyu yaşamamızı bu kadar zor kılan nedir? Ortaya hangi anılar çıkıyor?

İçimizdeki çocuğu iyileştirelim. Duygularını dinleyelim ona şefkat gösterip ihtiyaç duyduğu sevgiyi verelim. Bu aşamadan sonra geçmişi geçmişte bırakıp bugünü yeni bir gözle değerlendirelim ...