Bebeklerin sağlıklı bağlanmalarının en önemli koşulu en az bir kişiyle sürekli ve öngörülebilir bir ilişki sürdürmeleridir. Bu ilk sevgi ilişkisi bebeğin ilerideki bütün ilişkilerinin temelini oluşturacaktır. Bebeğe her gün başka biri bakarsa ileride bir yetişkin olarak dengeli ve güvenli ilişkiler kurması çok zor olur. Bebekliklerinde ve erken çocukluk dönemlerinde bir koruyucu ailenin yanından başka bir koruyucu ailenin yanına gönderilen yetişkinler; uzun süreli, sevgi dolu ve güvenli bir ilişki kurmakta büyük güçlük çekerler. Geçmişte bu tür insanlar, duygusuz olarak tanımlanırdı. Bugünlerde ise psikologlar, bu tür insanların bağlanma bozukluğu yaşadığını söylüyorlar.

Kısa ayrılıklar bile bebekler için travmatik olabilir. Bu nedenle özellikle ilk iki yıl içinde bir günden uzun süren ayrılıklardan kaçının. Bebeğinizden ayrılmanız gerekirse onu çok yakından tanıdığı, sıcak ve ilgili bakıcılar ile bırakmaya çalışın. Bebeğinizden fazla ayrılmaktan kaçınır, onun ağlamalarına duyarlı bir şekilde yanıt verir, ihtiyaçlarını karşılamak için elinizden geleni yapar ve önerilere uyarsanız bebeğiniz muhtemelen size güvenli bir biçimde bağlanacaktır.

En derinlerdeki duyguları sürekli olarak görmezden gelinen, reddedilen ya da baskılanan bebekler kendilerini tamamen kabul edilmiş hissedemezler. Bu nedenle bebeğinizin duygularını kabul etmek sağlıklı bağlanmanın oluşması için önemli bir faktördür. Bebeğinizin her ağlayışının o anda bir ihtiyacı olduğunu göstermediğini unutmayın. Anne baba sürekli bebeklerinin ağlamasını ihmal eder ya da ağlama ihtiyacı olduğunda dikkatini dağıtmaya çalışırsa hafif derecede güvensiz bağlanma belirtileri ortaya çıkabilir. Kaygılı sarılma, saldırgan davranışlar ya da zamanından önce gelişmiş bir bağımsızlık duygusu bu belirtilerin arasındadır. Bu bebekler hem çıkış yolu arayan birikmiş gerilimleri nedeniyle acı çekerler hem de bir parçalarının reddedildiğini hissederler. Sonunda sevilmek ve kabul edilmek istiyorlarsa acı veren duygularını baskılamaları gerektiğini öğrenirler.

Endüstrileşmiş Batı ülkelerinde ana babalardan hem çocuklarının erken yaşta bağımsızlaşmasını desteklemeleri hem de bağlanma ve bağlılık davranışlarını caydırmaları beklenir. Bu beklentiler bazen çocukları kendilerine güçlü bir şekilde bağlanan anne-babaların yetersizlik hissetmelerine bazen de çocukları daha bağımsız davranışlar sergileyen anne-babaların ise gurur duymalarına neden olur. Erken gelişen bağımsızlık duygusal sağlığa büyük hasar vermektedir. Gerçekten güvenli bağlanan çocuklar, ergenlikleri boyunca rahatça ana babalarına sarılır ve onlarla kucaklaşır ayrıca kabul edilip dinlenileceklerini bildikleri için büyüdüklerinde bile ihtiyaçları olduğunda ana babalarının yanında ağlayabilirler.

Araştırmalara göre kendileri ana babalarına güvenli bir şekilde bağlanmış olan ebeveynlerin çocuklarında da güvenli bağlanma eğilimi gözlenir. Bunun tam tersi de geçerlidir. Ebeveyn olduğumuzda kendi rol modellerimizi taklit etme eğilimine girdiğimiz için bu gözlemler şaşırtıcı değildir. Bu bağlanma kalıpları bir kuşaktan öbürüne değişebilir ama değişimi sağlamak için yetişkinlerin öncelikle çocukluklarında nasıl incinmiş olduklarının bilincine varmaları sonra da acı ve öfkeyi baskılamak yerine bunlar üzerine kafa yormaları gerekir.Anne babanızın mükemmel olduğunu iddia etmektense hatalar yapmış ve sizi incitmiş olduklarını açıkça kabul etmek daha sağlıklıdır.